W swoim pierwszym sezonie w Śląsku występy w ekstraklasie łączył z grą w 1. Lidze, a na koniec sezonu mógł zawiesić na szyi srebrny medal za wicemistrzostwo kraju.

Nizioł przeniósł się do Śląska z Astorii Bydgoszcz latem 2022 roku. Przez dwa lata wystąpił w 103 oficjalnych meczach w koszulce Trójkolorowych w Orlen Basket Lidze, EuroCupie i Pucharze Polski. W obu sezonach na parkietach ekstraklasy notował średnie powyżej 10 punktów i 4 zbiórek, będąc czołowym zawodnikiem zawodnikiem naszej drużyny. W sezonie 2022/23 wygrał ligowy konkurs rzutów za 3 punkty, a rok później został wybrany najbardziej energetycznym zawodnikiem ligi.

Wrocławscy kibice bez wątpienia zapamiętają Kubę jako charakternego zawodnika, który swoimi efektownymi akcjami zawsze potrafił poderwać ich z miejsc. Jego wsady i efektowne rzuty w dużej mierze przyczyniły się do zdobycia przez WKS srebrnego i brązowego medalu mistrzostw Polski w dwóch ostatnich sezonach.

“Dziękuję wszystkim kibicom, trenerom, działaczom i zawodnikom, z którymi miałem okazję współpracować przez ostatnie dwa lata. Udało nam się zdobyć dwa medale w dwa sezony, co jest bardzo dużym osiągnięciem, zważając na wszystkie przeciwności losu. To rozstanie w tym momencie jest dla mnie słodko-gorzkie, bo jak wszyscy wiecie, Wrocław to mój dom, a Śląsk Wrocław to mój klub. To Wy jako kibice sprawiliście, że koszykówka sprawiała mi najwięcej radości w dotychczasowej karierze, pomimo, że czasami moja mina na boisku tego nie pokazywała. Dziękuję, dziękuję i jeszcze raz dziękuję, i wierzę, że do zobaczenia.” – napisał Kuba w serwisie X.

Teraz Jakub Nizioł spróbuje swoich sił za granicami naszego kraju. W sezonie 2024/2025 wystąpi w barwach beniaminka francuskiej Betclic ELITE – Stade Rochelais. Kuba, dziękujemy za wszystko i życzymy powodzenia na nowym etapie Twojej kariery!

Marek Klassen: Dlaczego zdecydowałem się przejść do Śląska? W Grecji miałem zapisaną w kontrakcie możliwość buy-outu i brałem pod uwagę, że w trakcie sezonu mogę zmienić otoczenie. Buy-out zaczął się w połowie grudnia i już wtedy wiedziałem o ofertach z różnych klubów. Cały czas byłem w rytmie meczowym i treningowym, by jak najbardziej pomóc obecnej drużynie, jak i potencjalnemu nowemu pracodawcy.

Kiedy zadzwonił do mnie trener Jacek Winnicki, doskonale zdawałem sobie sprawę z marki Śląska i położenia, w jakim znalazła się drużyna. Chcę wesprzeć zespół, by ten zaczął grać na miarę swoich możliwości i potencjału. Odbyliśmy kilka owocnych rozmów z trenerem i zgodziliśmy się co do moich atutów, które mogą pomóc Śląskowi.

Oczywiście pamiętam, że podczas mojej gry dla Czarnych Słupsk często mierzyliśmy się z WKS-em, także w półfinale play-offów. Moja drużyna była wówczas na szczycie tabeli, ale to Śląsk zaliczył niesamowity zryw po mistrzostwo kraju. W tym sezonie liczymy na podobną zwyżkę formy. Pamiętam znakomitą atmosferę na meczach we Wrocławiu. Czułem wtedy, że to jest po prostu największy klub w Polsce ze względu na historię, mistrzowskie banery czy wielką halę wypełnioną kibicami. Cieszę się, że teraz mogę być częścią tej organizacji i nie mogę się doczekać, by spotkać fanów podczas pierwszych domowych meczów w Nowym Roku.

Pierwsze lata swojej kariery ukraiński podkoszowy spędził w Chimiku Jużne. W sezonie 2021/22 przeniósł się do zespołu Kyiv Basket. Jeszcze w tych samych rozgrywkach zamienił drużynę z Kijowa na występujący w lidze estońsko-łotewskiej klub Valmiera Glass. 

Najlepszy w jego dotychczasowej karierze był poprzedni sezon, w którym Voinalovych występował w estońskim Tatru Ulikool Maks & Moortis, w barwach którego notował średnio 16,6 pkt, 4,9 zbiórki i 1,9 asysty. Przed startem obecnych rozgrywek dołączył do ukraińskiego BC Prometey, jednak wystąpił tam w zaledwie sześciu spotkaniach. 

Voinalovych to 23-letni zawodnik o dobrych warunkach fizycznych (205 cm wzrostu) Najlepiej odnajduje się na pozycji silnego skrzydłowego. Zawodnik jest już we Wrocławiu – w naszej lidze zadebiutuje w sobotę w meczu z PGE Spójnią Stargard, a w rozgrywkach EuroCupu będzie mógł występować od początku rundy rewanżowej.

W sezonie 2020/21 zanotował trzy występy na parkietach Energa Basket Ligi, ale niemal zawsze znajdował się w meczowej dwunastce ekstraklasowej drużyny, z którą często także trenował. Występował jednak głównie w Suzuki 1. Lidze – tam rozegrał 25 spotkań, notując średnio 5,2 punktu w 19 minut. W sezonie 2021/22 na zapleczu ekstraklasy zdobywał średnio 5,2 punktu i 2,4 zbiórki w 16 minut, a w kolejnym roku jego rozwój niestety zahamowały kontuzje.

Spotkanie zaczęliśmy piątką Bożenko, Leńczuk, Góreńczyk, Bereszyński i Bender. Pierwsze dziesięć minut było bardzo dobre w naszym wykonaniu. Zaczęliśmy od prowadzenia 10:1 i już w trzeciej minucie gry trener gości poprosił o pierwszą przerwę dla swojego zespołu. Na niewiele się to zdało, bo ten fragment gry należał do naszych koszykarzy, którzy brylowali na parkiecie, a w naszych szeregach prym wiedli Leńczuk z Benderem. Ten drugi popisał się dwoma widowiskowymi wsadami, efektownym blokiem i po pierwszej kwarcie mieliśmy 25:11 dla Trójkolorowych, co okazało się najwyższym prowadzeniem w tym meczu.

Druga jak i trzecia odsłona należała zdecydowanie do gości. Nie potrafiliśmy w tych fragmentach dotrzymać kroku rywalowi, który najpierw odrobił wszystkie straty, a później wyszedł na kilkupunktowe prowadzenie. Nie byłoby to możliwe gdyby nie to, że kolejne bardzo dobre zawody na pierwszoligowych parkietach rozgrywał Filip Małgorzaciak. Lider Kociewskich Diabłów zakończył mecz z linijką 24 punktów, 10 zbiórek i 6 asyst, a dzielnie sekundował mu Wojciech Czerlonko (16 punktów i 7 zbiórek).

W czwartej kwarcie po dwóch udanych akcjach z naszej strony (Leńczuk i Wiśniewski) zbliżyliśmy się do rywala na 6 punktów i trener gości poprosił o czas. Można by było pomyśleć, że przerwa w grze przyniosła oczekiwane efekty, bo chwilę po niej goście zdobyli punkty, jednak nic bardziej mylnego. Dzięki dobrej grze w obronie i walce na całym parkiecie naszego zespołu, Kociewskie Diabły nie zdobyły punktów przez 6 ostatnich minut gry! Regulaminowy czas zakończył się wynikiem 61:61 i mieliśmy dogrywkę. Dogrywkę, w której robiliśmy, co mogliśmy żeby sprawić kolejną niespodziankę jednak to się nie udało.

– Kilku koszykarzy SKS-u spokojnie mogłoby grać w ekstraklasie, a moi młodzi zawodnicy toczą z nimi wyrównaną walkę. Dziękuję im za to i jestem z nich dumny, że po raz kolejny postawili się wyżej notowanemu rywalowi i byli bliscy odniesienia zwycięstwa – powiedział po meczu Marcin Grygowicz.

W naszym zespole kolejne bardzo dobre spotkanie rozegrał Maciej Bender (10 punktów i 15 zbiórek). Należy wyróżnić również Miłosza Góreńczyka (18 punktów i 6 zbiórek) i Aleksandra Leńczuka (14 punktów i 70% rzutów za 2).

Kolejne dni poświęcimy na treningi, a do gry wracamy 22 lutego. W Pelplinie naszym przeciwnikiem będzie miejscowa Decka.